Zomaar wat op papier gezet

22. sep, 2019

Wat maakt het toch een naar en indringend geluid. Afgelopen week nam ik in de parkeergarage een bocht te krap. Zo balen. Ik ben er nog een paar nachten van wakker geschrokken. Mocht ik ooit nachtelijke opvliegers krijgen, dan weet ik alvast hoe warm ik het kan krijgen. Waarom heb ik niet zo, waarom heb ik niet zus. Ik ben al honderden keren uit die parkeergarage gereden. Geen idee ook welk obstakel ik heb geraakt. Ik kon de schade pas bekijken toen ik beneden was en voorlopig kom ik daar niet meer. Vanaf maandag parkeer ik ergens anders.

De reactie thuis was mild. Ik kan me ook wel wat botsinkjes uit het verleden herinneren, maar de laatste tijd ben ik toch steeds de schuldige. In mijn blog Zomaar een surprise schrijf ik al eens over een ongeluk en dus is dit de tweede schade binnen een kleine drie jaar is. Toen wilde ik het het roer nog drastisch omgooien. Nu zaten de emoties niet zo hoog, al zijn er op weg naar huis wel wat traantjes gevloeid. Op zo’n moment regeert zelfmedelijden. Ik vraag me dan af waarom alles altijd mij overkomt, al weet ik best dat ik net wat te gehaast en geïrriteerd de auto in stapte, omdat alles stom was en deed.

Een paar dagen eerder had ik de workshop Human Growth gevolgd. De workshop is verplichte kost en moet ervoor zorgen dat we ons nog verder ontwikkelen in een omgeving die steeds meer om wendbare & duurzame werknemers vraagt. De trainer daagde ons uit om te groeien door bij onszelf te beginnen door aan bepaalde kernwaarden te werken. Ik weet nog steeds niet goed wat ik van de workshop vond. Natuurlijk begint elke verandering bij jezelf, maar je bent ook gewoon wie je bent. Blijkbaar leven we in een wereld waar dat nooit meer goed genoeg is. De trainer was wel goed. De reacties van de collega’s op de workshop erg wisselend.

Naast mij ligt het boekje dat we meekregen. Het bevat opdrachten over onze reis door het leven, onze mindset en de kernwaarden. Op pagina twaalf kom ik een voor deze week toepasselijk hoofdstuk tegen. Neem afscheid van zelfmedelijden…. Er zijn geen valide redenen om zelfmedelijden te verwelkomen… Natuurlijk mag jij je best zo nu en dan realiseren dat het heftig is waar je aan werkt of voor gaat…

Is dat dan mijn les van afgelopen week en moet dit mijn leerpunt worden? Was ik zonder zelfmedelijden op een andere manier de auto ingestapt? Wanneer alles niet stom was en deed, maar dat het heftig waaraan ik werk? Is dat niet een beetje overdreven? En mag ik mezelf dan nooit meer even heel zielig vinden? Ik weet het niet. Ik kan ook gewoon wat vaker de bus nemen in plaats van de auto. Dat is wel zo flexibel. En laat flexibiliteit nou één van de kernwaarden zijn.

13. sep, 2019

Het is een beetje druk. Op het werk, thuis en in mijn hoofd. Op het werk zijn nu alle buitenseizoeners met vakantie en daaronder bevindt zich ook mijn evenknie, steun en toeverlaat. En omdat ik te lief, leuk en aardig ben en ook nog eens grondig, consciëntieus en redelijk nieuw op de afdeling, lever ik op dit moment wel een topprestatie om aan mijzelf te voldoen.

Thuis is het eigenlijk altijd al druk. Normaliter helpen onze strak geregisseerde en op elkaar afgestemde vroeg/laat schema’s wel om één en ander in (goede) banen te leiden. Een app met de tekst ‘Ik ga echt niet dat huis in hoor, als er niemand thuis is’, helpt alleen niet echt. Iedereen vraagt gelijk wat er is gebeurd, maar Anouk weet het ook niet. Ze vindt het gewoon niet fijn en fietst/loopt rondjes tot iemand thuis is.

Door werk en thuis stroomt het hoofd een beetje over. De afgelopen weken moest ik in ieder geval al een paar keer op zoek naar mijn fiets in de stalling. En donderdag miste ik in Rotterdam bijna de trein naar huis, omdat ik op het tijdstip en het perron stond die hoorden bij een treinreis van Haarlem naar Rotterdam. Toen ik na een tijdje door had dat ik niet naar Vlissingen wilde was ik de wanhoop nabij. Ik had net bovenstaande app ontvangen en volgens de reisplanner was de trein naar Haarlem al twee minuten geleden vertrokken.

Verder heb ik een opgezette enkel die al weken (minimaal) irriteert, loop ik heel wat Jinek’s achter en moest ik op mijn tweewekelijkse vrije dag naar de mondhygiëniste en tandarts. Ook de televisie met daarop een zwemmende zeeschildpad kon mij niet doen ontspannen. Na een uur verliet ik uitgeput de praktijk.

Kortom, ik heb op dit moment een beetje last van mezelf, maar ben te ‘druk’ om er iets aan te doen. Ik snap ook wel dat ik het zelf allemaal zover laat komen. Ik vind het alleen zo flauw dat mensen die lief, leuk en aardig zijn vaak last krijgen van zichzelf. En als je dan al een beetje op je tandvlees loopt en je klaagt eens wat, dan krijg je er ook nog eens de schuld van.

Na wat gemopper gaat het dan meestal wel weer. Het zit namelijk ook vaak genoeg mee. Allereerst krijgen we weer twee gerbils en dat vind ik waarschijnlijk nog het gezelligst. Aan de vakantie van buitenseizoeners komt ook een einde en Anouk geeft aan dat het een fase is die ook zomaar weer over kan zijn. Mijn fiets zet ik voortaan altijd in rij vier en de trein naar Haarlem bleek vertraging te hebben, zodat ik negen minuten later alsnog richting huis vertrok. De mondhygiëniste constateerde dat mijn tandvlees in prima conditie verkeert en de tandarts vond geen gaatjes. Ook mijn geïrriteerde enkel moet volgens de huisarts vanzelf weer overgaan. Ze dacht aan overbelasting. Dat vind ik wel aannemelijk en ook niet zo gek als je al een tijdje in elk gat springt.

6. sep, 2019

De afgelopen week had ik weinig inspiratie en nog minder tijd. Geen beste combinatie voor het schrijven van een (wekelijkse) blog. Ik had wel ideeën, maar eenmaal achter de laptop staakte het hoofd en vond ik het te weinig voor een rond verhaal.

Het eerste idee had te maken met de vraag: “Moet ik dit nu doen?” Die vraag hangt sinds een paar dagen in vijfvoud aan de muur tegenover mijn (vaste) flexplek. Elke van de vijf vragen plaatst de klemtoon op een ander woord. MOET ik dit nu doen? Moet IK dit nu doen? Et cetera. Mij is verteld dat het de Nederlandse vertaling is van de "Eisenhower matrix". Aan hand van deze matrix kan je een taak of opdracht toetsen op urgentie en belang en overeenkomstig wel of niet oppakken. Ik heb wat gemopperd over de huidige chaos en deze klemtonen moeten mij gaan helpen mijn gretigheid te vervangen door focus. Ik vrees alleen dat het niet gaat werken. Ik kan niets laten liggen en vind het juist leuk om alles tegelijk op te pakken. Dat gaat al jaren zo en eigenlijk ook al jaren goed. Ik ben een geboren multitasker en  heb, ondanks een ontbrekende klemtoon in mijn overwegingen, nog nooit klachten ontvangen. Integendeel. De aard van een beestje verander je niet met een vraag in vijfvoud. 

Ik wilde ook schrijven over de reünie van mijn dispuut afgelopen weekend die eindigde in een uiterst gezellig samenzijn van een select groepje. Als bruggetje wilde ik de constatering gebruiken dat aarden niet veranderen. Maak een appgroep aan, voeg een twijfelaar, (stille) leider, volger, verbinder en een maakt-mij-niets-uit contact toe en de resulterende conversatie is bruikbaar voor elke cursus groepsdynamica. En dat was ruim vijfentwintig jaar geleden niet anders.

Maar op de ouderavond van de middelbare school hoorde ik een ander geluid. De aard van een puber verandert blijkbaar wel. En dat gebeurt dan in de zomer tussen de eerste en tweede klas van de middelbare, zo de spreekster van het Samenwerkingsverband. Tot hun vijfentwintigste levensjaar verblijft de puber op pubereiland. En eerlijk is eerlijk, er kwamen wat herkenbare situaties langs. Het komt allemaal door het puberbrein, dat zich van achteren naar voren ontwikkelt. De emotie zit achterin en de weloverwogen keuzes zitten voorin. Het brein zit dus geruime tijd tussen twee vuren en zal pas op latere leeftijd überhaupt weloverwogen kunnen kiezen.

Als ik dus ooit gevoelig wil worden voor de Eisenhower vragen, dan moet ik op zoek naar dat pubereiland. Op het pubereiland kan mijn brein zich nog iets meer naar voren ontwikkelen. Tot die tijd wijzigt er niets in de aard van dit beestje. Naar pubereiland...moet ik dit nu DOEN?

26. aug, 2019

Gisteren werd Anouk om kwart over tien wakker. Zij is hier de uitzondering. De rest van de familie heeft geen uitslaapgenen en dat vinden we soms best jammer. Kasper ging laatst logeren bij een vriend. Hij vertelde dat ze om twee uur naar bed gingen en hij om zeven uur alweer wakker was. Hij moest toen nog vier uur wachten tot zijn vriend wakker werd. Het zal niet de laatste keer zijn dat het hem overkomt. Ik heb in mijn leven heel wat uren naar het plafond gestaard terwijl vriendinnen om mij heen nog in diepe slaap waren.

In de zomer vind ik vroeg wakker worden prima. In het weekend ga ik dan regelmatig voor het ontbijt al een rondje lopen om te zie hoe de stad ontwaakt. Tot mijn grote vreugde blijkt gewoon lopen ook steeds gezonder te zijn. Liever lang lopen dan kort sporten. Dat komt mij wel goed uit. Ik sport namelijk omdat ik vind dat het hoort of moet of zo en om de schade van het ouder worden wat te beperken. Het “voldane” gevoel waar iedereen het na het sporten over heeft heb ik zelf nooit ervaren en dus ontbreekt de motivatie vaak. Het moet gewoon om het chipje in het weekend te compenseren.

Rond mijn sabbatical heb ik nog een poging gewaagd en ben ik vrij fanatiek gaan pilatessen. Dat leek een geschikte sport voor mij omdat het minder intensief is dan dat gespring maar wel goed voor het lichaam. Ik ging minimaal twee, maar vaak wel vier keer in de week. Na een half jaar kon ik nog geen seconde langer planken en was mijn buik geen millimeter geslonken. Geen motiverend resultaat en sinds ik weer werk is het aantal pilates lessen dat ik heb gevolgd dan ook op twee handen te tellen.

Soms loop ik gezellig in gezelschap, maar vaak ook alleen. En als ik alleen ben, is het zeker niet zo dat ik de wandeling vol enthousiasme begin. Afgelopen weekend begon ik ook met tegenzin en kwam toch verhalen rijker weer thuis. Zo zag ik een hondenbaas die net met hardlopen was begonnen en een schema volgde van wandelen en joggen. Haar aangelijnde hond was alleen nog niet aligned en hield er een a-syncroon schema op na. Ik had aanspraak toen ik een foto maakte van van een nog rustige Haarlemse gracht in de ochtendzon en zag hoe twee auto’s ruzie kregen omdat er geen voorrang verleend was. Ik liep een blij zwangerschapsklasje tegemoet waarbij de buiken allemaal een andere omvang hadden en ik kreeg ook nog eens een flyer met antwoorden van een man in een keurig pak en stropdas.

Bij thuiskomst heb ik zelfs iets van een "voldaan" gevoel. Morgenstond heeft nou eenmaal goud in de mond en ik af en toe een chipje.

16. aug, 2019

Het is weer even wennen om thuis te zijn. Nadat we dagen met zijn vieren op pad zijn geweest, zit iedereen nu weer hele dagen op de eigen iPad. Een flauwe woordgrap, maar helaas wel waar. Ik kan er alleen dit keer niet zo veel van zeggen, want ik doe er aan mee. Voor onze treinvakantie hebben we een proefabonnement bij Netflix genomen, zodat we wat films voor onderweg konden downloaden. Ik heb er gedurende de vakantie drie bekeken, maar sinds we weer thuis zijn snap ik het principe van bingewatchen pas echt en dan ben ik niet eens aan de bekende series begonnen. Ik beperk me vooralsnog tot de romantische feel-good movies.

Tot ik kennismaakte met Netflix kende ik een beperkt aantal legendarische feel-good movies waar je tot in den treure naar kan kijken. Films zoals Dirty Dancing, Pretty Woman of Notting Hill, die bijna dertig jaar geleden in première gingen en waar ik nog steeds vol ontroering naar kan kijken als ze weer eens op televisie zijn. Nu heb ik, met dank aan Netflix, een oneindige voorraad van dit soort films tot mijn beschikking. Wat een heerlijkheid.

Na een paar dagen van gesnotter wordt het patroon dat ze allemaal volgen wel voorspelbaar. Twee personages ontmoeten elkaar, worden verliefd, krijgen een relatie, krijgen te maken met een misverstand, gaan uit elkaar en komen uiteindelijk weer bij elkaar. En als ze niet bij elkaar komen dan is toch iedereen blij met de uitkomst, omdat de orgaandonor de grote liefde blijkt te zijn of omdat allebei toch gelukkiger zijn met de nieuwe liefde. Ik “spoel” ze nu dan ook wel eens door wanneer het begin een beetje tegenvalt of ik te ongeduldig ben om het allemaal af te wachten. Dat scheelt een hoop tijd en zo kan ik er nog meer kijken. Soms moet ik even zoeken naar de elementen van het patroon, maar de grote lijnen worden mij elke keer wel duidelijk.

Hoe heerlijk ik het ook vind om weg te dromen in  fantasie, het doet mijn gemoedstoestand niet heel goed. Ik word er een beetje lamlendig van, omdat het echte leven overduidelijk afwijkt van hoe het in die films gaat, althans in die films waar ik nu naar kijk.

Vandaag ging ik met de bus naar het strand. Anouk had een euro van mij gekregen en vraagt de buschauffeur om een kinderkaartje. De buschauffeur geeft haar het kaartje en ook de euro. ‘Koop er maar een ijsje van’, zegt hij. Als ze zich naar mij omdraait vervolgt hij: ‘Je moet de euro niet aan oma teruggeven, gewoon zelf houden.’ Voor meer waarheidsgetrouwe films moet ik dus mijn zoekcriterium wijzigen naar comedy, misdaad of zelfs horror… Of was het toch dat misverstand waar je dan halverwege mee te maken krijgt en zei hij eigenlijk mama. Het proefabonnement eindigt in ieder geval morgen.