20. okt, 2019

Zomaar een brief

Op zoek naar een onderwerp voor deze blog kom ik een website met veel leuke suggesties tegen: 133 onderwerpen om over te bloggen. Na wat wikken en wegen kies ik voor het schrijven van een brief. Ik kan kiezen tussen een brief van mijn 16-jarige of 75-jarige ik. Ik kies voor de 75-jarige brief, omdat ik gelijk een idee heb voor een bijbehorende foto. Nu de inhoud nog.

Ik beweer altijd stellig dat ik geen moederkloek ben die het de hele dag alleen maar over de kinderen heeft, maar ik denk natuurlijk al eerste aan wat ik later over hen zou willen kunnen schrijven. De rit is toch meer dan hobbelig. Als 47-jarige ik, kan ik alleen maar hopen dat het allemaal goed komt en dat zij later terugkijken op een mooie tijd.

Wat betreft hun gezondheid wil ik kunnen schrijven dat Kasper’s cholesteatoom voor altijd weg is gebleven en dat Anouk en haar vader, met dank aan een doorbraak in de medische wereld, alweer een lange tijd gewoon gluten kunnen eten. Dan kan ik ook schrijven dat ik me niet meer hoef te ergeren aan mensen die beweren dat het steeds gemakkelijker wordt, omdat er zoveel glutenvrije producten in de supermarkt liggen, terwijl mijn dochter zometeen eerst moet vragen wat de ander gegeten heeft voordat ze mag zoenen.

Verder wil ik graag schrijven dat Anouk is geworden is tot een zelfbewuste, evenwichtige en zelfstandige vrouw, die haar mannetje staat, terwijl Kasper een eigen pad ging en koos voor iets waar niemand aan had gedacht. En ik zou trots schrijven dat zij en de mogelijke kleinkinderen nog steeds klokslag vijf uur om een bakje rauwkost vragen. Is er toch nog iets blijven hangen van mijn opvoeding.

En wat zou ik dan nog over mijzelf willen kunnen schrijven? Dat ik gezond ben. Dat iedereen om mij heen nu ook grijs of wit haar heeft. Dat ik nog lang met plezier heb gewerkt. (Of dat met of zonder carrière switch is, dat ben ik op mijn vijfenzeventigste waarschijnlijk nog aan het onderzoeken). Dat ik vaker voor mijzelf kies, al vind ik dat ook wel een beetje een loze kreet. Dat ik inmiddels een elektrische deken heb en dus niet meer zo lang hoef te douchen om het warm te hebben in bed. Dat ik na al die jaren niet meer zo omgevingsbewust ben en bijvoorbeeld niet gelijk in de stress schiet wanneer er een politieauto achter mij rijdt. En dat ik nog steeds af en toe naar album één en drie van kinderen voor kinderen luister.

Ondanks de moederkloek weet ik in ieder geval zeker dat ik schrijf dat ik geniet van het feit dat de kinderen zelfstandig en het huis uit zijn, al heb ik dan ook vast zorgen. Die los ik dan wel weer op in een brief van mijn 100-jarige ik.