6. okt, 2019

Zomaar versie twee

“Dus jij gaat het presenteren, Roelefien? Ik wil namelijk graag dat iemand uit het team het doet en jij kan het ook gewoon goed.” En zo lig ik al weer wat nachten wakker en bereid ik in mijn hoofd een presentatie voor.

Presenteren is (vooralsnog) niet mijn hobby en ik heb grote bewondering voor de weinige mensen die dat wel goed en boeiend kunnen. Ik heb in mijn leven maar een paar keer voor een wat grotere groep gesproken en heb dan ook geen idee waarom deze collega meent dat ik het ‘gewoon goed kan’. Hij gaat er waarschijnlijk vanuit dat ik voor een groep net zo gemakkelijk praat als één op één. Voor een grote(re) groep is alleen alles anders. Ik word dan extreem bewust van mijzelf. En dat is helaas iets anders dan zelfbewust. Mijn hoofd scant het publiek en gaat zich van alles afvragen. Wat vinden ze van mijn lijzige stem? Wat vinden ze van mijn grijze haar? Wat vinden ze van mijn kledingkeuze? Wat vinden ze van mijn hoofd dat standaard rood wordt? Wat moet ik met mijn handen, waar ik altijd zo onhandig mee in de rondte zwier? Trilt mijn lip niet te veel? Pfffff, best vermoeiend.

Het lijkt me wel heel stoer om het goed te kunnen. Vier jaar geleden volgde ik daarom een cursus die je leerde presenteren via Storytelling. De trainster was toen enthousiast over mijn eindresultaat dat ik onder de naam presentatie1.ppt nog op mijn laptop terugvind.

Aangezien er nooit een presentatie2.ppt is bij gekomen, ken ik de theorie niet meer zo goed. Ik kan me nog herinneren dat een presentatie eigenlijk een verhaal is met drie gedeeltes. De introductie moet eindigen in een dilemma zodat het publiek betrokken wordt en kan nadenken over het onderwerp. Het tweede gedeelte bevat vervolgens de uiteenzetting en tot slot komt dan de mogelijke oplossing of conclusie.

Ondanks dat het jaren geleden is, kan ik het verhaal zo reproduceren, wanneer ik Presentatie1.ppt open. Ik zie veel plaatje, (data)taartjes en weinig tekst. De plaatjes geven het verhaal weer; ik kan me achteraf het enthousiasme van de trainster wel voorstellen. Het ging over een krantenkop die refereerde aan de honderd miljoenste contactloze betaling. Zo zwart op wit is honderd miljoen een enorm aantal, maar vergeleken met het totaal aantal transacties was het nog marginaal. Om het aantal omhoog te krijgen moest er wel wat gebeuren. Ik beschreef welke data zou kunnen helpen bij het opzetten van een effectieve campagne en in mijn slot maak ik daar een begin mee.

Vier jaar later gaat presentatie2.ppt er dus komen. Ik heb ruim een week om mijn ‘story’ voor te bereiden. De presentatie moet gaan over dat we met alle teamleden en hun competenties een business proces onder de loep hebben genomen. Op zoek naar een dilemma zet ik alle stappen nog eens op een rij: we begonnen met klantinterviews, destilleerden de customer experiences, transformeerden deze naar insights, keken naar data en gingen via de Double Diamnond zo naar verschillende solutions. En onderweg onderkenden we ook nog wat laaghangend fruit….

Genoeg stof (en laaghangend fruit) voor een dilemma. Ik moet toegeven dat ik als resultaatgerichte IT-er in sommige sessies wel eens door de zure appel moest bijten. En nu ben ik ook nog de pisang omdat ik het moet presenteren. Of, ervaar ik het nu toch anders? Kan ik best presenteren als ik maar genoeg plaatjes, taartjes en weinig tekst gebruik? Is het juist de kers op de taart na een leuke exercitie met een leuk team? We zullen het zien. Die zuurpruim in het publiek, die wat van mij wil vinden, die doet dat in ieder geval maar lekker.