Zomaar wat op papier gezet

1. dec, 2019

En toen was het alweer eind november (geweest); het begin van een drukke periode waar ik wel energie van krijg: een verjaardag, een surprise met gedicht voor school, een surprise of gedicht voor thuis, een kerstkaart, een kerstdiner op school, een kerst thuis, nog een verjaardag en oud en nieuw.

De eerste verjaardag, de veertiende van Kasper, is ondertussen achter de rug. Het voelt stoer om een zoon van veertien te hebben; het klinkt ook zoveel ouder dan dertien. Dat komt misschien doordat ik zelf best veel herinneringen heb aan toen ik veertien was. De jaren zijn, zoals door iedereen voorspeld, snel voorbijgegaan, maar daar ben ik niet per se rouwig om. De buren herinneren mij regelmatig aan de hectiek en dynamiek van kleine kinderen. Op zijn verjaardag dacht ik aan die eerste nacht, toen hij in de wagen naast ons bed lag en maar niet stopte met huilen, terwijl ik van alles probeerde om hem te troosten. Iedereen heeft het altijd over de bevalling, maar het echte werk begint pas na de bevalling en stopt ook nooit meer. De geboorte maakt de navelstreng onzichtbaar en die zorgt door de jaren heen voor genoeg emotionele achtbanen.

“Mam, je bent er morgen toch wel bij hé”, zegt een schattig jongetje met een zoetsappig stemmetje tegen zijn van-de-griep-snotterende-en-tranende moeder. “Tuurlijk schatje”, zegt de moeder, die zich zichtbaar beroerd voelt en nog maar eens haar neus snuit. Het is het begin van een reclamespot voor Echinaforce Hot Drink en Tabletten tegen griep. Op Youtube vind ik het volledige filmpje en scoort het innemende jongetje, onder toeziend oog van opgeknapte moeders, de winnende. We kunnen wel mopperen over Van Engelshoven die een einde wil maken aan stereotiep speelgoed, maar dit filmpje toont aan dat het hoog tijd is om iets te doen aan stereotiepe beeldvorming. Waarom zit daar geen vader aan dat bed? Waarom zegt ze “tuurlijk schatje” in plaats van “nu even niet”? Waarom moet ze überhaupt altijd overal bij zijn? Waarom is er voor haar #geentijdvoorgriep? En waarom is het een hoogblond jongetje en heeft hij geen balletvoorstelling? En waarom gaat het daar niet over in Ladies Night?

Het is gewoon gemeen dat media opzettelijk misbruik maken van het plichtsbesef dat moeders hebben. Ze praten ons een schuldgevoel aan, zodat we een product kopen, dat niet eens werkt. Ik de afgelopen veertien jaar amper een optreden van Kasper gemist en daar heb ik geen Echinaforce Hot Drink en Tabletten voor nodig gehad … 😉

nb Het reclamefilmpje: https://www.youtube.com/watch?v=rq1OCmQiRpc

24. nov, 2019

Zoals het nu is, zo zou het altijd wel mogen zijn. Ondanks dat er altijd wel wat is (zoals een vogel die een steen op je lichtstraat laat vallen), heerst er harmonie in en rond de familie. Ik mag de nacht weer in mijn eigen bed beginnen en ben al een hele tijd niet meer voor van alles en nog wat uitgemaakt. En, heel belangrijk, de gerbils doen ook leuk mee.

Ik wil graag geloven dat de relatieve rust gerelateerd is aan de nieuwe regel, die maakt dat we meer tijd met elkaar doorbrengen en de apparaten vier uren per dag laten rusten. We hebben de afgelopen weekenden tussen tien en twee al veel gebakken, geklust en huiswerk weggewerkt. Ik maak me wel eens zorgen over de kwaliteit van mijn opvoeding, maar de afgelopen tijd lijkt die best redelijk te zijn en laten ze zien dat ze heus wel weten wat wel en wat niet mag.

Het enige dat de harmonie verstoort is Magister. Het blijft voor mij een lastig en terugkerend dilemma. Ik zit vaak aan tafel de docent te spelen en zolang het zijn vruchten afwerpt blijf ik dat ondanks de hij-moet-het-toch-zelf-doen mantra ook doen. Maar zijn inzet en motivatie zouden beter kunnen zijn.

Toevalligerwijs was er afgelopen woensdag een workshop over motivatie op school. Een gewild onderwerp blijkbaar, want de hele aula zat vol met ouders. Drie acteurs lieten in verschillende rollenspellen zien hoe het werkt met pubers en motivatie. Sketches werden afgewisseld met theorie.

Motivatie kent drie pijlers. Competentie, autonomie en verbinding. Ik weet niet welke pijler hier ontbreekt, maar ik lijk op dit moment de enige kans op verbinding van de lesstof en mijn kind. Ik geef het de docenten van zijn klas ook wel te doen; er zitten vier meisje en vierentwintigjongens in, waarvan het grootste gedeelte volgens Kasper nog minder gemotiveerd is dan hij.

Naast nieuwe inzichten nam ik voor elk kind een toepasselijke spreuk mee naar huis. Op de muur van de aula staan tientallen leuke spreuken die gerelateerd zijn aan educatie en ontwikkeling. Ik las ze tussen de rollenspellen door en heb de volgende twee genoteerd.  ‘Schildpadden kunnen meer over de weg vertellen dan hazen’ en ‘Well behaved women rarely make history’. Ik ga ze onthouden voor wat minder harmonieuze tijden.

Voor nu geniet ik maar even van deze periode. De harmonie bereikte afgelopen vrijdag haar toppunt toen de (puber)kinderen hun schoen zetten en een (kort) sinterklaasliedje zongen. Dat moet van mij, want anders komt er nou eenmaal niets in de schoen. Gelukkig ben ik zo nu en dan wel consequent.

18. nov, 2019

Ik heb een begin gemaakt met de opdrachten voor mijn schrijfcursus: tien minuten onafgebroken schrijven over zes onderwerpen. Ik verwachtte de klus wel in een week te klaren, maar de ongestoorde tien-minuten in mijn leven zijn (te) schaars. Twee keer vierhonderd woorden heb ik de afgelopen weken kunnen typen; vierhonderd over mijn nagels en vierhonderd over mijn onderbroek. Ik vond de opdracht leuker dan gedacht en het resultaat interessanter. Ik schrijf toch anders als ik weet dat niemand het hele stuk te lezen krijgt.

“Ik heb hele lelijke teennagels”, zo begint mijn relaas over nagels. Vervolgens ga ik van lelijke nagels, naar lelijke tenen, naar lelijke voeten, naar lelijk grijs haar, lelijke wallen en lelijke rimpels. Ik vermeld ook nog dat de kinderen mij regelmatig op al mijn lelijkheden wijzen. (Het is eigenlijk een wonder dat ze zich nog met mijn in het openbaar durven te vertonen.) Vervolgens fantaseer ik over hoe mijn leven was verlopen wanneer ik een femme fatale was geweest en tot slot mijmer ik nog wat over hoe je nagels wel kan verfraaien door ze te lakken, maar verder geen controle hebt over je uiterlijk. Ik concludeer dat ik dat heel oneerlijk vind, omdat het toch een beetje de kansen bepaalt. Toen waren de tien minuten voorbij.

Hoewel ik heus wel weet dat het gebruik van het woord lelijk wat overdreven is, zo blijkt uit het stuk (opnieuw) hoe bewust ik mij ben van mijn eigen voorkomen. Wat is het toch dat ik altijd de nadruk op alle negatieve dingen leg. Het is eigenlijk ook altijd zo geweest. In de vroegere tijden, toen er nog geen witte haren en rimpels waren, was er wel iets anders om onzeker over te zijn. Ik had ook over mijn vingernagels kunnen schrijven. Dat ik vroeger op mijn nagels beet en dat ik dat heb afgeleerd met behulp van een vies goedje. En dat ik mij die vieze smaak nog heel goed kan herinneren, terwijl het al ruim dertig jaar geleden is. Dat ik mooie, slanke vingers heb en dat men hier thuis (pas) naar mij luistert als ik met verheven stem mijn wijsvinger opsteek. De lengte van die vinger maakt blijkbaar veel indruk. Het was alleen niet de nagel-associatie die als eerste bij mij opkwam.

Het goede nieuws is, dat ik mij steeds meer stoor aan mijn eigen onzekere gedrag. Het is nergens goed voor en kost alleen veel energie. Dit inzicht staat helemaal los van mijn schrijfcursus, maar het kan geen kwaad om het mij te realiseren. Gelukkig zijn er nog vier opdrachten te gaan om te experimenteren met alle positieve dingen. Het volgende tien-minuten onderwerp is ‘koe”. Die zal ik dan eens goed bij de horens vatten.

9. nov, 2019

Dat jij daar ook met alleen maar mannen zit!!! Dat appte een vriendin, nadat ik de zoveelste groepsfoto had gestuurd. Mijn trip naar Roemenië leek inderdaad wel een beetje op een vervolg van de film ‘Three Men and a Baby’, maar dan met tien men en een lady. Maar zo gaat het eigenlijk heel mijn leven al. Op de Duitse school stuurde Herr Adam mijn vriendin en mij regelmatig zijn natuurkunde klas uit, omdat we te bèta voor meisjes waren. In mijn Higher Level Mathematics Class waren we met twee meiden en sinds ik werk zit ik vaak genoeg met enkel mannen in vergadering. Dat ik afgelopen week met vier mannelijke collega’s op werkbezoek was bij mannelijke programmeurs in Roemenië, vind ik dus niet heel uitzonderlijk.

Ik ging twee keer per dag met ze warm eten, (twee van de drie rondes) laser gamen en ook naar Ajax kijken alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Voetbal kijken doe ik normaal trouwens ook wel. In Duitsland keek ik al met mijn vader naar de Sportschau op de ARD. Het was een nuttig bezoek en ook nog eens heerlijk weer in Iasi. Het was bovendien een leuke afwisseling op het normale leven thuis. (Ik kreeg nog wel de schrik van mijn leven toen Anouk een foto van van een “gewonde” gerbil stuurde. Na een bezoek aan de dierenwinkel, bleek het enkel om een abces te gaan en kon ik thuis weer met een gerust hart loslaten.) De mannen hebben in ieder geval goed voor mij gezorgd en amper vrouwonvriendelijke grappen gemaakt.

Het blijft wel een thema, die vrouwonvriendelijke grappen en hoe daarmee om te gaan; ook richting een zoon. Hoe trots was ik, toen Kasper eens zei dat hij het liedje ‘Een damespaard, herenpaard, boerenpaard gaat zo’ discriminerend vond, omdat een damespaard helemaal niet langzamer gaat dan een herenpaard. Beetje naïef was ik ook. Laatst mochten ze in de auto via Spotify liedjes kiezen. Na wat melancholie om mij te paaien, koos Kasper voor ‘Frikandel Speciaal’ en ‘Potentie’. Teksten zoals Ga jij maar mee naar huis vannacht doe Curry op mijn paal of Nog een jaartje wachten en dan ram ik hem erin of Bel me even op dan maak je kennis met mijn slang werden door beide kinderen luidkeels meegezongen. Ik hoorde de liederen voor het eerst en moest er zelfs hard om lachen. De teksten zijn zo over de top dat ik oprecht denk dat het humor zou kunnen zijn. Maar toch.

Misschien had ik de volgorde van de paarden moeten omdraaien in het liedje, om mijn impact wat te vergroten zolang het nog kon. Alhoewel, dan struikelt het damespaard in plaats van het boerenpaard door een gat in de weg. Maar waarom is het eigenlijk nou juist het boerenpaard dat in een gat loopt? Het is een kinderliedje. Maar toch. 

2. nov, 2019

Een beetje teleurgesteld lees ik door de pdf van mijn schrijfcursus. Les één bestaat enkel uit schrijfoefeningen waarbij je tien minuten moet blijven schrijven. Tien munten over een herinnering, over nagels, over de onderbroek die ik aan heb, over een koe, over een slechte zoen en over de kleur geel. Ik vrees alleen dat ik niet de juiste invulling geef aan de opdracht, want ik denk al dagen over de onderwerpen na en weet ondertussen genoeg te verzinnen om tien minuten te vullen. Als extra opdracht kan ik alle onderwerpen eventueel ook nog combineren in één verhaal.

Het is natuurlijk ook niet de bedoeling dat je gelijk de hele pdf verslindt, maar zo deed ik het met de vorige schrijfcursus ook. Zodra de les binnen was ging ik meteen op zoek naar de eindopdracht en daar begon ik dan gelijk aan. Vervolgens wachtte ik ongeduldig op de veel te beknopte feedback en de nieuwe les met eindopdracht.

De eindopdracht behorende mij deze les één valt mij ook een beetje tegen. Ik moet een reflectie verslag schrijven met daarin hoe het gaat, wat me verbaast en wat mij irriteert. Wat mij irriteert weet ik wel: ik wil niet reflecteren, ik wil gereflecteerd worden! Ik wil feedback of een bevestiging van mijn (on)kunde van iemand die er verstand van heeft.

Gelijker tijd word ik een beetje moe van mijn eigen reactie. Waarom heb ik toch altijd die bevestiging nodig? Zoals mijn coach al zei: “Jij zegt pas dat je iets kan als je een bijbehorend diploma op zak hebt.” Het verlangen naar bevestiging is een rode draad in mijn leven. Doe ik het goed met de kinderen? Ben ik grappig, leuk en knap genoeg voor de mensen om mij heen? Wat kan ik nog bereiken in mijn werk? Kan ik wel schrijven?

En dus zijn deze oefeningen stiekem heel goed voor mij. Zomaar eens schrijven zonder aan publiek te denken en aan hoe ik overkom. En hoe stom ik het ook vind om over mijn onderbroek te schrijven, dit thema opent vast andere deurtjes in mijn hersenen dan de kleur geel. En dus lees ik dit keer de theorie tot aan de eerste opdracht zoals het hoort. Er staat ook een tip bij. Als ik niet meer weet wat te schrijven mag ik dat zo opschrijven. “Ik heb geen idee meet wat ik moet schrijven, ik heb nog steeds geen idee wat ik moet schrijven.” Ik denk dat die tip overbodig is. Met de woordenstroom in mijn hoofd zit het over het algemeen wel (te) goed.

Eerst de herinnering, dan de nagels en dan kan ik eindelijk eens, ongestraft, de vuile was/onderbroek buiten hangen.